Nine Perris
Nine Perris, (Roquefort des Corbières, France, 1999) vit et travaille à Bruxelles. Elle est diplômée d’un DNA de l’ISDAT à Toulouse en 2021, puis d’un master à l’Académie Royale des Beaux-Arts de Bruxelles en 2023.
Originaire de la campagne, Nine Perris vient d’un petit village du sud de la France, Roquefort-des- Corbières. Au sein de cet environnement, elle développe un sens de l’observation, une manière singulière d’appréhender les lieux, de vivre les espaces et d’imaginer des territoires. Lorsqu’elle arrive à Bruxelles, elle se confronte au territoire urbain et son travail plastique prend naissance de cette dualité, entre ruralité et urbanité. Il se nourrit également d’enjeux sociaux et environnementaux ainsi que des normes architecturales et urbanistiques. Mais son travail plastique est avant tout un regard posé sur un espace, une narration qui se construit au sein d’un environnement donné. De cet entre-deux, entre la ville et la campagne, l’artiste développe une sensibilité particulière à la manière de construire, d’habiter et de s’inscrire dans un paysage ou un volume. Pour elle, l’architecture est envisagée comme un objet léger, quasiment insaisissable et en perpétuelle évolution.
Ses installations interrogent les notions de seuil, de passage, de structure, de transparence et de visibilité. Elle questionne, au sein du Vivant, le corps du bâtisseur et celui de l’habitant en proposant une polysémie de sens. L’ensemble de ses installations s’apparente à un parcours où la lumière, les matériaux et les vides offrent de multiples connexions. Les pièces se répondent, se superposent et instaurent une conversation silencieuse faite d’échos, de tensions et d’équilibres. Elles abordent la temporalité et le déplacement tout en questionnant les normes environnementales qui entrent en jeux dans les transformations du paysage. Ainsi, les formes, les matières, les matériaux et leurs fonctions deviennent des fragments d’histoires.
Nine Perris manipule sans cesse ces fragments. Elle s'approprie des composants architecturaux qui, une fois extraits de leur contexte, s'inscrivent dans une narration spatiale inédite. Son geste souligne tantôt un angle, une lumière ou un effondrement ; il révèle ailleurs une empreinte, un vide, ou une tension fragile entre stabilité et déséquilibre. Elle dessine à même l’espace : les lignes s’étirent, le vide se densifie et la lumière devient frontière. Son travail demeure intrinsèquement modulable et réversible, se recomposant au gré des lieux qui l’accueillent. Au fil de son cheminement, elle arpente les espaces dans lesquels elle puise, retient et accumule les fragments d'une recherche en mouvement.
Nine Perris (Roquefort-des-Corbières, France, 1999) lives and works in Brussels. She graduated with a DNA from ISDAT in Toulouse in 2021, then with a master's degree from the Académie Royale des Beaux-Arts in Brussels in 2023.
Originally from the countryside, Nine Perris comes from a small village in the south of France, Roquefort-des-Corbières. In this environment, she developed a keen sense of observation and a singular way of approaching places, experiencing spaces and imagining territories. When she arrived in Brussels, she was confronted with the urban landscape, and her work stems from this duality between rural and urban. It is also nourished by social and environmental issues, as well as by architectural and urban planning norms. But above all, her work is a gaze cast upon a space, a narrative that builds within a given environment. From this in-between, between city and countryside, the artist has developed a particular sensitivity to the ways of building, inhabiting and inscribing oneself in a landscape or a volume. For her, architecture is conceived as a light, almost elusive object in perpetual evolution.
Her installations question the notions of threshold, passage, structure, transparency and visibility. Within the realm of the Living, she questions the body of the builder and that of the inhabitant, offering a polysemy of meanings. Her installations as a whole resemble a journey in which light, materials and voids offer multiple connections. The pieces respond to one another, overlap, and establish a silent conversation made of echoes, tensions and balances. They address temporality and displacement while questioning the environmental norms at play in the transformation of landscapes. In this way, forms, matter, materials and their functions become fragments of stories.
Nine Perris constantly manipulates these fragments. She appropriates architectural components which, once extracted from their context, become part of a new spatial narrative. Her gesture sometimes emphasizes an angle, a light or a collapse; elsewhere it reveals an imprint, a void, or a fragile tension between stability and imbalance. She draws directly in space: lines stretch, the void thickens and light becomes a boundary. Her work remains intrinsically modular and reversible, recomposing itself according to the places that host it. Along the way, she roams the spaces from which she draws, retaining and accumulating the fragments of a research in motion.
Nine Perris (Roquefort-des-Corbières, Frankrijk, 1999) woont en werkt in Brussel. Ze behaalde in 2021 een DNA aan het ISDAT in Toulouse en in 2023 een master aan de Académie Royale des Beaux-Arts in Brussel.
Nine Perris is afkomstig van het platteland, uit een klein dorp in Zuid-Frankrijk, Roquefort-des-Corbières. In die omgeving ontwikkelt ze een sterk observatievermogen en een eigenzinnige manier om plaatsen te benaderen, ruimtes te beleven en gebieden voor te stellen. Wanneer ze in Brussel aankomt, wordt ze geconfronteerd met het stedelijke landschap, en haar plastische werk ontstaat uit deze dualiteit tussen landelijkheid en stedelijkheid. Het put ook uit maatschappelijke en ecologische vraagstukken, en uit architecturale en stedenbouwkundige normen. Maar haar werk is in de eerste plaats een blik op een ruimte, een vertelling die zich opbouwt binnen een gegeven omgeving. Vanuit dit tussengebied, tussen stad en platteland, ontwikkelt de kunstenares een bijzondere gevoeligheid voor de manier waarop men bouwt, woont en zich inschrijft in een landschap of een volume. Voor haar is architectuur een lichtgewicht, bijna ongrijpbaar object dat voortdurend evolueert.
Haar installaties bevragen begrippen als drempel, doorgang, structuur, transparantie en zichtbaarheid. Binnen het Levende bevraagt ze het lichaam van de bouwer en dat van de bewoner, waarbij ze een veelheid aan betekenislagen voorstelt. Haar installaties vormen samen een parcours waarin licht, materialen en leegtes tal van verbindingen bieden. De stukken beantwoorden elkaar, overlappen elkaar en voeren een stil gesprek van echo's, spanningen en evenwichten. Ze behandelen tijdelijkheid en verplaatsing en bevragen tegelijk de milieunormen die een rol spelen bij de transformaties van het landschap. Zo worden vormen, materie, materialen en hun functies fragmenten van verhalen.
Nine Perris manipuleert deze fragmenten onophoudelijk. Ze eigent zich architecturale componenten toe die, eenmaal uit hun context gehaald, deel worden van een nieuwe ruimtelijke vertelling. Haar ingreep benadrukt soms een hoek, een lichtinval of een instorting; elders onthult ze een afdruk, een leegte of een fragiele spanning tussen stabiliteit en onevenwicht. Ze tekent rechtstreeks in de ruimte: de lijnen rekken zich uit, de leegte verdicht zich en het licht wordt grens. Haar werk blijft intrinsiek modulair en omkeerbaar en herschikt zich naargelang de plaatsen die het onthalen. Gaandeweg doorkruist ze de ruimtes waaruit ze put, en bewaart en verzamelt ze de fragmenten van een onderzoek in beweging.