Marius Martinot
Marius Martinot (France, 1997) vit et travaille en Belgique. Après des études en arts appliqués et en gravure, il développe une pratique picturale qu’il élargit progressivement à d’autres médiums, notamment le dessin, le textile, la sculpture et plus récemment le verre.
Sa pratique s’articule autour des relations entre image, matière et mémoire, à partir de formes issues du vivant ou de ses traces. Elle prend notamment appui sur la notion de suaire : à la fois tissu recueillant les défunts et surface d’apparition d’une image. Empreint d’une figure disparue, le suaire engage une réflexion sur ce qui subsiste d’un corps, entre présence et absence, trace et représentation.
Cette attention à ce qui persiste ou affleure se manifeste dans un intérêt pour des formes marginales ou invisibles : versos de cadres, ruines, fragments architecturaux, images délaissées ou cadavres d’animaux. Souvent relégués à l’arrière-plan, ces éléments sont réinvestis afin d’en révéler les qualités visuelles et symboliques latentes.
Son travail se développe à travers une diversité de matériaux — sucre, velours, bois, polyester, tarlatane, silicone ou verre — qui deviennent des vecteurs de transformation. Chauffées, altérées, perforées ou superposées, les matières subissent des mutations qui affectent directement la lisibilité des images.
Celles-ci, issues de livres, d’objets trouvés ou de photographies collectées et produites, gravitent autour de l’idée de déliquescence. Figures humaines ou animales, paysages ou vues de villes en ruines sont envisagés comme des formes en devenir, susceptibles d’être déformées, filtrées ou recomposées.
En parallèle, Marius Martinot développe un travail pictural aux tonalités chaudes, influencé par l’usage du sucre caramélisé et du bois carbonisé, dans lequel il réactive une iconographie issue de la tradition occidentale.
L’ensemble fait émerger des images traversées par des temporalités multiples, où affleurent les fantômes d’une histoire de l’art autant que ceux d’un monde en transformation.
Marius Martinot (France, 1997) lives and works in Belgium. After studying applied arts and printmaking, he developed a painting practice that he has gradually extended to other media, notably drawing, textile, sculpture and, more recently, glass. He teaches alongside his artistic practice.
His work revolves around the relationships between image, matter and memory, drawing on forms taken from living things or their traces. It relies in particular on the notion of the shroud: both a cloth that receives the dead and a surface on which an image appears. Imprinted with a vanished figure, the shroud prompts a reflection on what remains of a body, between presence and absence, trace and representation.
This attention to what persists or surfaces is expressed in an interest in marginal or invisible forms: the backs of frames, ruins, architectural fragments, discarded images or animal carcasses. Often relegated to the background, these elements are reclaimed in order to reveal their latent visual and symbolic qualities.
His work develops through a variety of materials — sugar, velvet, wood, polyester, tarlatan, silicone or glass — which become vectors of transformation. Heated, altered, perforated or layered, the materials undergo mutations that directly affect the legibility of the images.
These images, drawn from books, found objects, and photographs both collected and produced, revolve around the idea of deliquescence. Human or animal figures, landscapes and views of ruined cities are considered as forms in the making, liable to be distorted, filtered or recomposed.
In parallel, Marius Martinot develops a painting practice in warm tones, influenced by the use of caramelized sugar and charred wood, in which he reactivates an iconography drawn from the Western tradition.
Together, the work brings forth images shaped by multiple temporalities, in which the ghosts of an art history surface alongside those of a world in transformation.
Marius Martinot (Frankrijk, 1997) woont en werkt in België. Na een opleiding in toegepaste kunsten en grafiek ontwikkelde hij een schilderpraktijk die hij geleidelijk uitbreidde naar andere media, waaronder tekenen, textiel, beeldhouwkunst en, meer recent, glas. Naast zijn artistieke praktijk geeft hij les.
Zijn werk draait om de verhouding tussen beeld, materie en herinnering, vertrekkend van vormen die aan het levende of aan de sporen daarvan ontleend zijn. Het steunt met name op de notie van het lijkwade: zowel een doek waarin de doden worden gehuld als een oppervlak waarop een beeld verschijnt. Gettekend door een verdwenen figuur, zet de lijkwade aan tot nadenken over wat er van een lichaam overblijft, tussen aanwezigheid en afwezigheid, spoor en representatie.
Deze aandacht voor wat blijft bestaan of aan de oppervlakte komt, uit zich in een interesse voor marginale of onzichtbare vormen: achterkanten van lijsten, ruïnes, architecturale fragmenten, verwaarloosde beelden of dierenkadavers. Deze elementen, die vaak naar de achtergrond worden verdrongen, worden opnieuw ingezet om hun latente visuele en symbolische kwaliteiten zichtbaar te maken.
Zijn werk ontwikkelt zich via een diversiteit aan materialen — suiker, fluweel, hout, polyester, tarlatan, siliconen of glas — die dragers van transformatie worden. Verhit, veranderd, geperforeerd of gelaagd ondergaan de materialen mutaties die de leesbaarheid van de beelden rechtstreeks beïnvloeden.
Deze beelden, afkomstig uit boeken, gevonden voorwerpen en zowel verzamelde als zelf gemaakte foto's, draaien rond het idee van verval en desintegratie. Menselijke of dierlijke figuren, landschappen en zichten op verwoeste steden worden benaderd als vormen in wording, die kunnen worden vervormd, gefilterd of herschikt.
Daarnaast ontwikkelt Marius Martinot een schilderwerk in warme tonen, beïnvloed door het gebruik van gekaramelliseerde suiker en verkoold hout, waarin hij een iconografie uit de westerse traditie opnieuw activeert.
Samen brengt het geheel beelden voort die doorkruist worden door meerdere tijdlijnen, waarin de geesten van een kunstgeschiedenis samen met die van een wereld in verandering bovenkomen.
Een kleine opmerking: in het Nederlands is lijkwade of lijkkleed de gangbare term voor "suaire". Als je een meer plechtige of religieuze connotatie wilt (zoals bij het Lijkwade van Turijn), blijft lijkwade de beste keuze.